Γιατί δεν χάνονται τα περιστέρια;

Πως καταφέρνει ένα ταχυδρομικό περιστέρι να βρίσκει το δρόμο του σε αποστάσεις πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων;

Εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζουμε ότι τα ταχυδρομικά περιστέρια μπορούν και προσανατολίζονται ακολουθώντας χαρακτηριστικά σημάδια στα μέρη απ΄ όπου περνάνε – για παράδειγμα, στους δρόμους μιας γνωστής περιοχής. Ωστόσο, μια άλλη έρευνα αποδεικνύει ότι τα πουλιά αυτά έχουν και μια αίσθηση «πυξίδας», η οποία τα βοηθάει να προσανατολίζονται με βάση το βόρειο μαγνητικό πόλο.

Σε ένα πείραμα που έγινε, Νεοζηλανδοί επιστήμονες τοποθέτησαν μερικά ταχυδρομικά περιστέρια σε μια ειδικά κατασκευασμένη ξύλινη σήραγγα, που είχε μια υποδοχή με τροφή σε κάθε άκρο της. Γύρω από τη σήραγγα είχαν προσαρμόσει μαγνήτες τους οποίους είχαν τη δυνατότητα να ενεργοποιούν κατά τη διάρκεια του πειράματος. Έτσι, μπορούσαν να αφήσουν να λειτουργεί μόνο το φυσικό μαγνητικό πεδίο, ή να δημιουργούν ένα πεδίο δικό τους.

Στη συνέχεια, τα περιστέρια εκπαιδεύτηκαν να πετούν προς το ένα άκρο της σήραγγας όταν οι μαγνήτες ήταν ενεργοποιημένοι, και προς το άλλο όταν τους είχαν απενεργοποιήσει. Τα πουλιά τα κατάφεραν μια χαρά, αλλά η ικανότητα του προσανατολισμού τους εξαφανίστηκε εντελώς, όταν οι επιστήμονες στερέωσαν μαγνήτες στο ράμφος τους.

Το πείραμα αποδεικνύει ότι τα περιστέρια πράγματι διαθέτουν ένα είδος ενσωματωμένης πυξίδας , που τους επιτρέπει να αντιλαμβάνονται το μαγνητικό πεδίο της Γης. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα περιστέρια χρησιμοποιούν αυτή την ιδιαίτερη ικανότητα όταν διανύουν μεγάλες αποστάσεις ή θέλουν να επιστρέψουν στη φωλιά τους πετώντας πάνω από άγνωστο έδαφος.