Ένα σουβλί έδωσε την έμπνευση για τη γραφή Μπράιγ

Όταν ήταν τριών χρονών, ο Luis Braille έπαιζε με ένα σουβλί στη σαγματοποιία του πατέρα του, έξω από το Παρίσι, όταν κατά λάθος έμπηξε το αιχμηρό εργαλείο στο μάτι του. Το τραύμα μολύνθηκε και η λοίμωξη πέρασε και στο άλλο μάτι, με αποτέλεσμα την πλήρη τύφλωση του αγοριού.

Ο μικρός Luis, όμως δεν το έβαλε κάτω. Ήταν έξυπνο παιδί και τα κατάφερνε καλά στο σχολείο, παρά την αναπηρία του. Το 1820, σε ηλικία 11 ετών, τον έστειλαν σε μια σχολή τυφλών στο Παρίσι, για να πάρει την καλύτερη δυνατή μόρφωση. Η σχολή αυτή ήταν πρωτοποριακή για την εποχή της και διέθετε, μεταξύ άλλων, ακόμη και βιβλιοθήκη με βιβλία για τυφλούς. Στα ράφια της υπήρχαν μόνο 14 βιβλία, που όμως είχαν τεράστιο όγκο, επειδή το κείμενο σε αυτά ήταν γραμμένο με κανονικά γράμματα μεγάλου μεγέθους, τα οποία προεξείχαν από το χαρτί. Ωστόσο, η ανάγνωση τους, που γινόταν με τα δάχτυλα, ήταν εξαιρετικά αργή και ο Braille ήταν σίγουρος ότι μπορούσε να βρεθεί μια πιο πρακτική λύση.

Μια μέρα, ένας αξιωματικός επισκέφτηκε τη σχολή και παρουσίασε ένα γραπτό κώδικα, αποτελούμενο από στιγμές και παύλες, που προορίζονταν για να τον χρησιμοποιεί ο στρατός τη νύχτα, για την ανταλλαγή μηνυμάτων στο σκοτάδι.

Ο Luis Braille πρόσεξε ότι η στρατιωτική «νυχτερινή γραφή» διαβαζόταν πολύ πιο γρήγορα από τα βιβλία της σχολής – παρ’ ότι κι αυτή καταλάμβανε πολύ χώρο. Στις διακοπές του ο Braille έπαιζε και πάλι με ένα από τα σουβλιά του πατέρα του, όταν του ήρθε μια ιδέα. Μέσα σε μερικές μέρες είχε δημιουργήσει ένα αλφάβητο, όπου όλα τα γράμματα και τα σύμβολα αποτελούνταν από έξι στιγμές ανιχνεύσιμες με την αφή.

Το σύστημα ανάγνωσης Μπράιγ, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1825, αποτελεί σήμερα το διεθνές αλφάβητο των τυφλών.